شب

پیرذهنان پر هیابانگ!
ستاره هایمان را چه کرده اید؟
آسمان پر است از سکوتی سیاه
پس بدهیدشان
نور می خواهیم

سه روز است که ننوشته ام از هیچ چیز
از دوستان دربندم
از نسرین عزیزم که با انرژی بی پایانش بازگشته
از دوستان پر تلاشم که 8 مارس را هر طور بود بزرگ داشتند
از نگرانی هایم
از دغدغه هایم
از...
از شادی و محبوبه عزیز و جای خیلی خالیشان در بینمان

کاش این روزهای تاریک تر از شب تمام شود...زود

مرتبط: زن

ترنج

گفتم به از ترنجی...
ا

سه شنبه

بین شادی و غم غوطه می خورم
دوستانمان هستند
جای دوستان باقیمانده خالیست اما زیر آسمان ابری اسفند...
منتظریم

پی نوشت:
غروب سه شنبه آن قدرها هم خاکستری نبود.
چقدر خوب است که هستید دوستان خوبم

دوشنبه

"صفحه کهنه یادداشتای من
گفت دوشنبه روز میلاد منه
اما شعر تو میگه که چشم من
تو نخ ابره که بارون بزنه"

آخ اگه بارون بزنه...

پی نوشت:
نیما گفته فردا بعضی از دوستانمان آزاد می شوند.
کاش...همه...زودتر

ما

صدای رسای خواننده از رسانه ملی پخش می شود:

"وطنم،

پاره تنم..."

چرا بعضی ها این پاره تن را تنها برای خود می خواهند؟!

پرستو، نسرین، ساقی، سارا و بقیه دوستان خوبم، کاش روحیه تان خوب باشد.

در این روزهای خفقان و تهدید، ارزش با هم بودن را بیشتر می فهمیم...یادتان بماند که با همیم.

به امید دیدار نزدیک

کمپین

امضاهای ما که برای روسای قوه قضائیه و مجلس فرستاده می شود، کمترین کاری است که می توانیم برای دوستانمان انجام دهیم.
به کمپین رهایی فعالان جنبش زنان بپیوندیم

عکس

عکس های آرش عاشوری نیا از بازداشت شدگان 1 و 2

وحشیانه

اکثر کسانی که در تجمع امروز شرکت کرده بودند بازداشت شدند. برخوردها از همان اول تند و توهین آمیز بود.
در انتها هم که همه را سوار کردند و بردند. احتمالا به ستاد امنیت کشور!
واقعا مساله حقوق زنان در این کشور موضوعی امنیتی است؟!
خبرهای بیشتر را از طریق اسپارترا پیگیری کنید.

پی نوشت:
چقدر جای پرستو و لینک دادن هایش به مطالب نوشته شده خالیست!
آخرین خبرها را می توانید در سایت زنستان بخوانید.
ا

اعتراض

بالاخره بیانیه مان هم منتشر شد.
نمی دانم چقدر موفق خواهیم بود در بزرگداشت روز جهانی زن در سال هایی که پر شده اند از خفقان!
اما کمترین پیام این کار این است که ارزش با هم بودن را می فهیم.

پی نوشت:
باید حتما تاکید کرد این روزها بر صلح طلب بودن جنبش زنان و محکوم کرد همه فکرهای تحدیدآمیز را.
خیلی لازم است...خیلی

نگاه

عصبی می شوم و این عصبی بودن با خجالت همراه است از چیزی که نمی دانم چیست! برای کاری که نکرده ام ولی از نکردنش نه، که از کردنش شرمگینم! عجیب است ولی آزارم می دهد این حس لعنتی متفاوت بودن. خوب نیست خجالت بکشی به خاطر بودن و نه هیچ چیز دیگری. سنگینی نگاه های روی صورتت، به خاطر از جنس دیگری بودن، جنسی که هیچ کس نقشی ندارد در انتخابش، کلافه ام می کند...خیلی مانده هنوز تا رسیدن به نگاه های برابر...خیلی!

پی نوشت: چقدر کار داریم برای روز جهانی زن امسال...8 مارس امسالمان خوب خواهد بود؟ امیدوارم
ا